Een hondje als erfenis
Aan de kant van het oude kerkhof van Schurhoven in Sint-Truiden staat een obelisk. De man voor wie dit grafmonument werd opgetrokken, was niemand minder dan Edmond Lézan de Malizard. Hij stierf in 1907, maar liet al bij leven deze obelisk bouwen. Hij groeide op in Villa De Raam en verhuisde later naar Brussel, maar zijn band met Sint-Truiden bleef sterk. Als alleenstaande schonk hij zijn erfenis aan het Burgerlijk Gasthuis, waar nu het OCMW gehuisvest is. In ruil vroeg hij om blijvend herinnerd te worden. Daarom staan nog jaarlijks chrysanten aan zijn gedenksteen op de Vest en aan zijn obelisk. Maar zijn erfenis bevatte nog een andere passage. De jonkman bezat een hond, een Mechelse herder. Hij droeg zijn huisknecht op om na zijn dood voor de hond te zorgen. In ruil voor een vergoeding moest hij instaan voor een dagelijkse wandeling, voldoende eten en goede verzorging. Om het geld te innen, moest de knecht de hond jaarlijks als bewijs meenemen naar de notaris. Als je weet dat de vergoeding 2 Belgische frank per dag bedroeg – wat niet niets was in die tijd! – hoeft het niet te verbazen dat de hond nog 30 jaar heeft geleefd. Of het altijd dezelfde Mechelse herder was… tja, wie zal het zeggen?
Meer verhalen? Deel ze met ons!
Ken je een boeiend, romantisch, historisch, ontwapenend en vooral typisch Haspengouws kerkhofverhaal? Neem dan zeker contact op met astrid@erfgoedhaspengouw.be. Onze artistieke partners gaan vervolgens met de verhalen aan de slag.
